Posts tonen met het label De engel in het gekkenhuis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label De engel in het gekkenhuis. Alle posts tonen

dinsdag 21 december 2010

Mooie recensie in Dilemma

Vorige week verscheen een mooie recensie van De engel in het gekkenhuis in Dilemma, het blad van de studenten Taal- en Letterkunde aan de UGent.


De engel in het gekkenhuis, Bjorn Cocquyt.
"De ondraaglijke leegheid van het bestaan."
Met 'De Engel in het gekkenhuis' worden de spots gericht op een schrijver van eigen Blandijnse bodem. Bjorn Cocquyt, oud-student Oost-Europese talen aan onze faculteit, bewijst met zijn debuutroman Gent met haar - al dan niet duistere - hoekjes en scherpe kantjes als zijn broekzak te kennen.

Onze stad, tijdens haar tien zwoele hoogdagen van de Gentse Feesten, vormt het schouwtoneel van een tragedie, die dankzij de onverschilligheid van de hoofdfiguur en het gevoel voor humor van de schrijver, amper tragisch als dusdanig aanvoelt.Op de hobbelige Gentse straten heeft afgestudeerd leeghanger Bent Van der Brinck zijn levenspad uitgestippeld. Als werkloos oud-student Pools sleept hij zich door de dagen met een onwrikbaar voornemen een boek te schrijven; maar de tijd om een pen in de hand te nemen, verdwijnt steeds weer in de roes van de leegte, in de stinkende zaakjes van zijn beste vriend, in de pillen, in de vrouwen die eerder zijn weerzin dan zijn liefde verdienen, in het Gent dat met al haar vitaliteit de mantel der liefde over zijn mateloze luiheid werpt.

Het levensmotto 'wie geen slagen wil krijgen, moet ze zelf uitdelen', geeft Bent een soort gewetenloosheid die hem toch door geen enkele lezer zou kunnen kwalijk genomen worden. Enerzijds rolt Bent zich gewillig en steeds opnieuw door de modder om zijn vriend Siegfried uit de poel te kunnen redden, anderzijds laat hij een kneus van zesentwintig afranselen ter afrekening van oude pesterijen uit de middelbare school. 'Een verhaal dat leest als een trein' zou bij dit boek het terechte cliché zijn. 'De engel in het gekkenhuis' sleept je mee door de wirwar van het werkelijke leven en de oudste herinneringen van Bent Van der Brinck. Bent als vijventwintiger, verondersteld in de hoogdagen van het leven, maar eerder als bittere tobber, verwikkeld in de zaken waar hij liever niks mee te maken had gehad. De 'net-niet'-crimineel voor wie ieder tijdens het lezen dan toch plots een zekere sympathie weet te bespeuren.


Naast de cynisch bittere mijmeringen, die het ene moment je nekhaartjes de hoogte injagen en je het andere ogenblik, onbewust, luidop laten grinniken op de trein; geeft Bjorn Cocquyt ons, Gentse studenten, als exclusief kersje op de taart: onze stad, met de ons gekende cafés op de ons gekende pleintjes. Voor iedereen die in deze barre tijden, om de studieboeken even te vergeten, zich graag bedrinkt aan een verhaal dat je meesleept van pagina 1 tot pagina 141. Of: hoe de studie Slavistiek aan de Blandijn ook kan aflopen
(lv)

zondag 5 december 2010

Passe-Partout

De niet zo denderende neerslag in de Passe-Partout (editie Gent-Centrum) van een overigens fijn interview (klikken om het volledige artikel te bekijken, al is dat desgevallend geen must):

Share

vrijdag 29 oktober 2010

Ik heb nog nooit een dode tiener begraven

“Ik denk dat ik je steeds beter begin te kennen,” zegt de man die mijn boekje net uit heeft en grijnst me met dichtgeknepen ogen aangrijnst. Wat ben jij een grote sloeber, hoor ik hem denken. Steeds meer mensen denken dat ik, net als mijn hoofdpersonage, een alcohol- of een drugsprobleem heb. Of stripteaseuses en drugsdealers in mijn vriendenkring heb. Niet dus. Of het moet zijn dat ik me heel erg vergis in de vrijetijdsbesteding van  mijn vrienden en dat dagelijkse glas toch onder de noemer ‘problematisch drinkgedrag’ valt.

‘Waarover gaat het?’ en ‘Wanneer komt het uit?’ Dat moeten zowat de twee vragen geweest zijn die vrienden en kennissen het vaakst stelden toen ze me de voorbije jaren over ‘De engel in het gekkenhuis’ aanspraken. Twee vragen waarop ik met de beste wil van de wereld geen antwoord kon geven. Met ‘Over het leven zelve’ en ‘Geen idee, binnenkort’ maakte ik me er telkens gemakkelijk van af.

Nu het boek er is, kan iedereen lezen waarover het gaat. Maar dat betekent niet het einde van de moeilijke vragen. Een lezer die een verhaaltje leest dat wordt verteld door een ik-persoon, heeft nogal eens de neiging die ik te vereenzelvigen met de schrijver. Bent Van der Brinck zal dus wel Bjorn Cocquyt zijn.

Ik kan maar beter iedereen ineens teleurstellen. ‘De engel in het gekkenhuis’ is pure fictie. Ik heb nog nooit een tiener begraven die aan een overdosis is gestorven. Ik heb bij mijn weten geen vriend die een kind verwekte bij een vakantielief of een nachtclub uitbaat. Ik hen hooguit eens vol bewondering naar een Porsche Cayenne staat staren op straat, maar er nog nooit mee gereden. Terwijl ik schrijf over cocaïne snuiven op hippe feestjes, zit ik natuurlijk achter mijn pc te typen. Saai en alleen… zo gaat dat nu eenmaal met schrijven. 

Ik kan een plot bedenken, maar ik kan geen personage uit mijn duim zuigen. Ik kan een levendige dialoog verzinnen, maar ik kan geen ruimte beschrijven als ik er nooit echt geweest ben. En da’s een beperking om rekening mee te houden wanneer je een roman schrijft. 

Dus ja, ‘De engel’ speelt zich noodzakelijkerwijs af in een zeer herkenbaar Gent en het is bevolkt met personages die lijken op mensen die ik ken. En ja, die villa met het poolhouse bestaat echt, de brief van minister Landuyt ligt ergens op zolder, het meisje met de krakkemikkige kleerkast vroeg me werkelijk om hulp en het sollicitatiegesprek verliep tot op zekere hoogte zoals beschreven.  Maar om zeker te zijn herhaal ik het nogmaals: ik heb nog nooit een dode tiener begraven.

Deze bedenking werd ook gepubliceerd op het weblog van Uitgeverij Lemmens. 
Share

vrijdag 1 oktober 2010

De engel in het gekkenhuis… dertien jaar later

Honderdzestig bladzijden, dertien jaar schrijven en schrappen. Onvoorstelbaar dat er mensen zijn die denken dat een romannetje schrijven een leuke hobby is. Maar laat ons wel wezen, dertien jaar hard werken aan een boekje van 160 bladzijden kan alleen getuigen van een pijnlijk gebrek aan talent. Of niet…

De aanzet voor De engel in het gekkenhuis schreef ik in 1997. Een gesprek met een vervelende kennis tijdens een gratis concert was om allerlei redenen zo gênant dat ik dacht ‘dit schrijf ik even neer’. Om het wat meer ‘body’ te geven beschreef ik ook het concert. Twee Gallery-schriftjes schreef ik vol, over een leegloper die zijn dagen vult met niets doen in het centrum van Gent. Veertig bladzijden. Niet bijster goed, maar ook niet zo slecht dat ik ze weggooide.

Een dronken grootmoeder en een minister die zegt dat je het niet kunt
Op zekere dag, een jaar of zes later, had mijn grootmoeder een openhartige bui. Of ze was wat vroeg aan het aperitief begonnen. Hoe dan ook, ze vertelde honderduit over haar echtgenoot, wijlen mijn grootvader, en het leven met acht kinderen. Ik kende mijn grootvader vooral als een nors, stilzwijgend flegmaticus, maar wat mijn grootmoeder vertelde wierp een nieuw licht op de man… Het zette me opnieuw aan het schrijven. Het verhaal over mijn grootvader liep compleet uit de hand en werd groteske over het Vlaanderen tussen de tweede wereldoorlog en het begin van de jaren ’80. De tijd toen alles beter was, quoi. Veertig bladzijden.

Een paar maanden later: een brief van toenmalig minster van Arbeid Renaat Landuyt om me te vertellen dat mijn inzending voor deze of gene schrijfwedstrijd niet voor publicatie geselecteerd was, maar dat hij niettemin genoten had van mijn werk en me nog veel succes wenste. Die brief haal ik letterlijk aan op de openingspagina van mijn roman, die u binnenkort kunt kopen. Zeker doen, het is, op mijn dochter, mijn tweede roman en mijn legendarische moussaka na, het beste wat ik tot nu toe voortgebracht heb en het enige wat te koop is.

‘Zo, zo, Landuyt vindt dat ik niet kan schrijven,’ zei ik tot mezelf en haalde de Gallery-schriftjes van onder het stof. Als ik nu eens… en dan misschien… maar het kon ook… Kortom, ik schrapte de rommel en herschreef. Zestig bladzijden.

Het geniale concept
De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik van nature verschrikkelijk lui ben. Ik had mezelf tot mijn dertigste gegeven om een roman gepubliceerd te krijgen, maar had geen zin om die te schrijven, dus dacht ik diep en lang na over een passend concept om de tekst over mijn grootvader en die over de leegloper – die inhoudelijk niets met elkaar van doen hadden – bijeen te brengen in één boek. 

De engel kreeg als ondertitel 'Twee halve romans over het heden en wat vooraf ging'. Het hoofdpersonage ging in zijn familiegeschiedenis op zoek naar een verklaring voor zijn huidige toestand. Ik moest nauwelijks iets herschrijven en het concept was geniaal in zijn eenvoud, vond ik zelf. Ik had met andere woorden een manuscript waarmee ik uitgeverijen kon lastigvallen. Ik was vijfentwintig. Time was niet bepaald on my side.

Een van de eerste uitgeverijen die ik aanschreef vond mijn manuscript best in orde (bedankt, Ivo), inclusief het luie concept, dat ‘best wel origineel’ was. Niettemin overleefde het een eerste revisie door de redactrice niet. Geestig, ja. Goed geschreven, ja. Maar weinig evenwichtig, dat ook. En geen duidelijke verhaallijn op de koop toe.

Het deel ‘Wat vooraf ging’ was niet goed genoeg. In plaats van aan dat deel te beginnen sleutelen, dacht ik: ‘Foert, ik gooi het weg’. Terug naar af, want ik had nu wel een uitgever, maar zat weer met een manuscript van een povere zestig bladzijden opgescheept. Met een halve roman waarvan de plot, de personages, de dialogen… me na jaren herschrijven inmiddels de strot uitkwamen. Bovendien had ik nu een Echt Leven en nauwelijks tijd om te schrijven.

Maar een schrijver schrijft, zelfs als een minister hem zegt dat hij het niet kan. De plot werd verrijkt met een ongewenste zwangerschap, enkele dieptragische scènes en een uitstapje naar de pornografie. En twee halve romans werden er vorig jaar één. Voorwaar geen slecht boekje, daar kunt u zichzelf binnenkort van vergewissen. Iets meer dan dertien jaar nadat ik de eerste woorden van De engel aan het Gallery-papier toevertrouwde. 

Mijn zelfopgelegde deadline heb ik niet gehaald. Ik ben inmiddels bijna 32.

Dit blogbericht kun je ook lezen op het weblog van Uitgeverij Lemmens.